1ปี

วันนี้วันที่27ละ
ย้อนกลับไป3วันก่อน คือวันที่24
ย้อนกลับไปปีก่อน วันที่24พฤษจิกายน2547 ตอนตี1
แม่ผมพิมพ์ทักมาในเอ็ม บอกให้รีบโทรกลับบ้านด่วน
ป้าลอเสียแล้ว ผมตัดสินใจกลับไทยทันที
สรุป ผมได้ไปแค่งานศพ
ผมกลับมาใช้ชีวิตต่อที่เยอรมัน เข้าเรียนมหาลัย มีงานทำ
จนเวลาผ่านมาครบ1ปี จากวันนั้นแล้ว
ผมยังเสียใจอยู่เหมือนเดิม แม้ช่วงนี้ผมจะไม่ได้ร้องไห้บ่อยเหมือนช่วงแรก
ผมกลับรู้สึกแย่ เพราะเวลาผ่านทำให้ผมลืมความเสียใจงั้นหรือ?
ไม่นะ ผมยังเสียใจเท่าเดิม ที่ไม่ทันได้กลับไปก่อน
ผมชะล่าใจเอง คิดเองว่าป้าลอจะต้องรอผมนะ
จนถึงทุกวันนี้ ทำงานแล้ว ผมอยากกลับไทยตอนนี้ ผมก็กลับได้
แต่กลับไปผมก็ไม่มีวันได้เจออีก
เวลา ที่ยังเดินไปอยู่เรื่อยๆ นึกย้อนกลับไป มันก็ยิ่งเสียใจ
ตอนยังเด็ก ผมได้เจอ อยู่ด้วยกันแทบทุกวัน
เวลาผ่าน ป้าลอกลับไปอยู่บ้าน ตจว คอยเข้ามาบ้าง ผมเฝ้ารอ
พอผมมาเยอรมัน ไม่นึกมาก่อนเลยว่าที่สนามบินนั้นจะเป็นการเจอกันครั้งสุดท้าย
ตอนนั้นเองยังแทบจะไม่มีเวลาร่ำลามากเลย เพราะผมกลัวตกเครื่อง
จนถึงวันนี้ ตอนนี้ มันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว
แต่มันก็ตลก เพราะผมเหมือนจะยังเฝ้ารอโอกาสที่จะได้เจอกันอีก แม้เพียงแป๊บเดียว
หลายครั้งหมดหวัง หลายครั้งผมคิดว่าผมจะอยู่ไปเพื่ออะไร
แต่เออ เผลอไป ผมยังมีครอบครัวอยู่อีกนี่หว่า
ชีวิตมันก็แปลกจริงๆ ผมมาที่นี่ เพื่อมาตามหาฝันบางอย่าง
แต่แล้ว มันกลับทำให้ผมพลาดโอกาสที่จะได้เจอป้าลออีกครั้ง
จนตอนนี้ความฝันที่ผมตามหาอยากจะเจอมาสุดมันคงไม่มีทางเป็นจริง

ชีวิตคืออะไร?

ป้าลอคิดถึงเต็งอยู่รึเปล่า เต็งคิดถึงป้าลอนะ